Zoals onze Twan het weer mooi weet te verwoorden:
Och ja, leve de lol hè. C'est la vie, zullen we maar zeggen. Maar als na zaterdagavond de nacht verdwijnt en de morgen is gekomen, ben ik blij dat ik niet in Den Haag op een woonboot woon met zo'n sanseveria voor het raam en maar een beetje naar zo'n bachelor jongen zitten te kijken. En als je dan in dat kleine café drie keer klopt op de rug van Eleni om te vragen of we het bij haar of bij mij gaan doen, wordt haar vriendin Jude zo nijdig dat die met marmer en stenen gaat gooien dat ik rapapa als een speedy gonzalez moet rennen voor m'n leven! Nee hoor, dan lekker in ons eigen dorp vlak bij m'n lieve oma... God zij dank, de heer zijt geprese en u zijt de glorie.
